Τάνγκο

                                      Εσύ κι εγώ

             

Μίλα σιγά, αν μου μιλάς  γι΄ αγάπη

να μην ξυπνήσουν πάλι τα πουλιά

να μην ζηλέψουνε πάλι τ’ αστέρια

κι απ’ το γαλάζιο θέλουνε φιλιά.

Εσύ κι εγώ, εγώ κι εσύ

μοιάζουμε κύματα και θάλασσα χρυσή

μοιάζουμε άστρα στο γιαλό ζωγραφισμένα

σαν από κείνα τα παιδιά που έχουν κτισμένα

εσύ κι εγώ, εγώ κι εσύ

μοιάζουμε να ‘μαστε ολόκληρη η ζωή.

Μίλα σιγά, αν μου μιλάς γι’ αγάπη

να μην ακούσουν πάλι τι θα πεις

η άνοιξη μαζί με τους χειμώνες

θα ‘χουνε αύριο μέρα γιορτής.

                           ( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε » )

Αλφαβητάρι

                               Διαβόλου υφάδι            

Να ‘ρχονταν πάλι εκείνα τ’ απομεσήμερα

ξόβεργες να κάνουμε για κείνα τα πουλιά

όρνια καταραμένα που τσιμπούν τα ήμερα

πιάσε μαχαίρια για κείνα τα σκυλιά.

Ράτσα δεν τα ‘δωσε ο Θεός ούτε σημάδι

στάχτη θα γίνουν στον τελειωμό του χρόνου

του διάβολου είναι ζωγραφιά και υφάδι

ύαινας αυγά και δηλητήριο του πόνου.

Φτιάξε παγίδες με διπλή αρματωσιά

Χάρου απόσκια να πιάσουμε το βράδυ

ψέματα ήταν ότι πήγαν σ’ εκκλησιά

ώνια της νύχτας είναι, καταραμένο χάδι.

                         Σ’ ανθισμένη γλάστρα             

Άνοιξε να μπω, ένα παραθύρι

βάλε δυο φιλιά, σ’ ανθισμένη γλάστρα

για να σ’ αγαπώ, μου ζητάς χατίρι

δεν θα σου το πω, θα στο πούνε τ’ άστρα.

Έλα στην αυλή, που ‘ναι ανθισμένη

ζήτα μου φιλί, κι εγώ θα στο δώσω

ήρθε η στιγμή, που φιλί προσμένει

θα σου πω φορές, σ’ αγαπάω τόσο.

Ιδρώτας θα φανεί, όμως κι ένα δάκρυ

κάνε την ευχή, αυτή να γίνει πράξη

λάσπη και βροχή, μοναχός στην άκρη

μόνο ένα φιλί, ζητώ η ζωή ν’ αλλάξει.

                          ( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε » )

Ακροστιχίδα

                                       Τα πάντα ρει

                                                            Τα πάντα μεταβάλλονται

                                                                     Ηράκλειτος

                

Τόσος κόπος για τη  βροχή, κι έγινε ποτάμι

άλλαξε το χιόνι κι έγινε μια θάλασσα ακόμα

πάλι φύτεψα οξιές, μα ξαναγείναν χώμα,

άνοιξα τρύπες στην αυλή, τις έκλεισε η σκόνη

ντύνω καφέ το γιασεμί, λευκό μένει ακόμη,

τ’ άστρα που πέφτουνε στη γη, κάποτε γελούσαν

άραγε οι άνθρωποι αυτοί, κάποτε δεν μιλούσαν,

ροή κι αν άλλαξα φορές, των λουλουδιών το δρόμο

είδα ν’ αλλάζουνε φορές, όμως καινούργιο νόμο,

ιδού η απορία, αν όλα γίνονται ή όχι, μια άλλη ιστορία.

                            ( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε » )

Επιγράμματα

                                                     Ένας αητός

Πέστε φεγγάρια χάμω

δέντρα ψηλά, φτάστε στις ρίζες

βουνά,

χαμηλώστε να φανεί

εδώ…

κοιμάται ένας αητός.

                                                   Ήταν εδώ

 Αυτοί που πέρασαν από ‘δω…

έκαναν αυτό, που έπρεπε να κάνουν.

Όταν χρειάστηκε,

ήταν εδώ.

Οι γράφοντες

Μια συγνώμη πρόχειρη, όλοι έχουνε στο γόνα

συχνά ληστές κι εχθρούς, γρήγορα συγχωρούνε

μα όσοι ακόμα γράφουνε, και τούτο τον αιώνα

ποτέ δεν τους χωνέψανε, συχνά και τιμωρούνε.

                                                               ( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε »

Ωδή

                           Ωδή στην αυλή των ηρώων

         

      

Σεις που ξαποσταίνετε σε τούτη την αυλή,

σεις μου σμιλέψατε αέρηδες με χρώμα

την άμορφη πέτρα που κάνατε γιορτή

και την ποτίσατε κρασί για να μεθύσει

που με τα φτερά των κυμάτων πετάξατε,

όλο το ασπράδι των αστεριών στεφάνι

και τις πληγές σας ήλιος λαμπερός να γιάνει.

Σεις που κάνατε το φόβο αχθοφόρο

που τρομάξατε του θάνατου τ΄ απόσκια

που μπρος σας λυγίζουν τα ψηλά βουνά

κι ανθίζει μύρος απ’ τον ιδρώτα σας στις μάχες

που τα πουλιά θυμούνται ακόμα εκείνη τη λαλιά,

όλο το μπλε των ουρανών στεφάνι

καμιά ευχή, κανένας λόγος δεν σας φτάνει.

Σεις που αλλάξατε των αστεριών τη ρότα

που μοιάζουν τα λιβάδια ευχές της άνοιξης

που βάλατε φτερούγες στα πιο μικρά όνειρα

που ακόμη κάνατε το γιόμα περβολάρη

και το φεγγάρι φύλακα των ιδεών,

όλο το χρώμα της ειρήνης για στεφάνι

και λεύτεροι σαν άγγελοι, ας κάνετε σεργιάνι.

                              ( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε » )

Ρουμπάϊ

                                     Μια ματιά              

Ποιος είπε πέρα απ’ το γαλάζιο, πως είναι ο Θεός

πάνω απ’ τα σύννεφα ότι στέκει, και είναι μοναχός

πως στο απέραντο κενό, έχει δικό του σπίτι

ποιος το ‘πε τόσο δυνατά, ποιος ήτανε αυτός.

Σε ποιο σχολειό του μάθανε του Θεού τα μέρη

που ακόμα κι απ’ τους άγγελους κανένας δεν το ξέρει

μήτε άγιος ποτέ του μπόρεσε να το μάθει

ποιος έχει τόση δύναμη, αυτό να το προφέρει.

Αν είναι ανάγκη της ψυχής, το Θεό να μάθει

ξέρει αυτή που θα τον βρει, δεν κάνει τέτοια λάθη

ξέρει το δρόμο του Θεού, και που ‘ναι χαραγμένος

φτάνει να ρίξει μια ματιά, μες  στης ψυχής τα βάθη.

                           ( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε » )

Βιλανέλα

                                                     Άγια ρότα

Πιάσε δυο κύματα αλμυρά σε άγια ρότα

που έχουνε γράψει πάνω τους παιδιά

κι έλα να βγάλουμε εκείνον τον ιδρώτα

που ‘ναι από όνειρα και παιδικά φιλιά.

Πιάσ’  το φεγγάρι κι άναψε τα φώτα

πιάσε δυο κύματα αλμυρά σε άγια ρότα        

κι έλα να κάνουμε στα όνειρα φωλιά.

Μες την αλμύρα ας κρατήσουμε τα χνώτα     

κι έλα να βγάλουμε εκείνον τον ιδρώτα

που έχει ελπίδες από παιδική καρδιά.

Πιάσ’ το φεγγάρι και δώσ’ του δυο φιλιά

πιάσε δυο κύματα αλμυρά σε άγια ρότα      

κι έλα να βγάλουμε εκείνον τον ιδρώτα.  


( από την ποιητική συλλογή «Άς ποιήσουμε » )